Trouwe bezoekers van deze site weten dat wij op 17 maart 2021 dingen naar de hand van de kiezer. Mocht dit lukken dan mogen wij ons volksvertegenwoordiger noemen; een eerbiedwaardig ambt. Volksvertegenwoordigers vergewissen zich ervan, ook nadat zij de stem van het volk hebben verworven, dat zij weten wat er speelt bij de gewone man. Zou je denken.

Laat mij u kort even meenemen langs de gebeurtenissen in de Tweede Kamer over de afgelopen weken rond de portefeuille zorg, die een andere indruk wekken.

Vanaf maart werd Nederland getroffen door het coronavirus. De zorg ging met kunst en vliegwerk vol gas; ‘flattening the curve’, luidde het devies. We kregen weer grip, applaus, blije gezichten alom. En dan ook nog een bonus in het verschiet. Eind goed, al goed.

Eh, even opnieuw; zo was het natuurlijk niet helemaal. De uitgangssituatie voor Corona was feitelijk niet vrolijk; 70.000 zorgvacatures plus het gegeven dat 43% van de jonge zorgmedewerkers het vak verlaat na amper 2 jaar! Te hoge werkdruk en lonen te laag voor verpleegkundigen en verzorgenden om fatsoenlijk een gezin te stichten of een huis te bekostigen.

Dezelfde collega’s die de ruggengraat vormen van onze gezondheidszorg als het er echt om spant. Dit zijn de mensen waar je op kunt rekenen als je, met je longen vol Covid-19, op je buik, met een slang in je keel, weerloos en onder zeil, op de IC ligt.

Deze zorghelden vertrouwen er op hun beurt weer op dat zij zich kunnen verlaten op hun volksvertegenwoordigers, if the shit hits the fan en iedereen zich elke dag in een stomend onderwaterpak moet hijsen.

Maar nu komt het. Het applaus is weggeëbd. De situatie na de eerste golf wordt geëvalueerd en wat blijkt uit een recente FNV-poll onder zorgpersoneel? Corona heeft een zeer zware wissel getrokken. 85% heeft het als te zwaar ervaren en 27% overweegt serieus minder te gaan werken of helemaal te stoppen. De matige uitgangspositie van de zorg dreigt dus door Corona nog verder te worden uitgehold.

SP en PvdA dienen een motie in om zorgwerkers structureel hoger te belonen. Goed idee, uitstekende timing zou je denken. Dat wordt kat in ‘t bakkie. Drie stemmingen blijken nodig; 75/75,  70/70 en uiteindelijk 73/71.. de ‘Coalitie tegen de Zorg’ wint. Dat betekent dus dat de helft van de parlementsleden blijkbaar gelooft dat zij het volk vertegenwoordigen als zij ervoor kiezen om het karretje van de zorg met voorbedachten rade verder de modder in te laten rijden. 100% van de coalitie, bestaande uit D66, het CDA, ChristenUnie, en de VVD stemt tegen. Niet een van deze parlementsleden, ik herhaal niet een, durft het aan om zijn/haar geweten en common sense te volgen en voor de motie te stemmen. De fractie- of kadaverdiscipline doet haar meedogenloze werk.

Iedereen met meer dan 50 IQ punten begrijpt dat het, mede gezien de aanzwellende vergrijzing, zaak is om jonge en bezielde zorgwerkers vast te houden, perspectief te bieden, te motiveren middels… waardering, een redelijk loon, meer collega’s en minder bureaucratie. Mensen gaan de zorg in om het verschil te maken, niet om rijk te worden. Maar dat is niet wat er is gebeurd. We praten over een branche waar een structureel tekort is aan personeel, waar personeel zich ondergewaardeerd voelt, overweegt het vak te verlaten in verband met te lage beloning. En nu, tot overmaat van ramp 27% overweegt minder of helemaal te stoppen met werken. En die ga je dus niet structureel een hart onder de riem steken?

Is de oppositie dan brandschoon? Nou, nee; zowel Renske Leijten als Lodewijk Asscher slagen er in om niet of  te laat te verschijnen voor een van de hoofdelijke stemmingen. Hoeveel zegt dat over leiderschap, over serieuze betrokkenheid bij dit onderwerp? Hoe is het trouwens mogelijk dat SP en PvdA er in nota bene 3! stemrondes niet in zijn geslaagd om zelfs maar 1 lid van de Coalitie tegen de Zorg om te praten? Hoe hard hebben ze het geprobeerd? Of was het bij voorbaat een kansloze missie. Is dit ‘business as usual’ in de Volksvertegenwoordiging? Dan zijn hoofdelijke stemmingen feitelijk een farce. Gewoon stemmen per partij, stuk simpeler, geen circus nodig.

Wat waren dan de belangrijkste argumenten van de Coalitie tegen de Zorg om tegen de motie stemmen? ‘Wij gaan daar niet over, dat dient aan de CAO-tafels te worden geregeld’. Kom op zeg, de zorg brokkelt af, het getorpedeerde schip maakt water.. Het andere argument; ‘weet wel dat we moeilijke tijden tegemoet gaan, zo’n crisis het kost wel wat hoor’ snijdt ook geen hout. Of moeten we gelaten constateren dat die ‘hele diepe zakken’ van minister Hoekstra alleen bestemd zijn voor de aandeelhouders van Booking.com, KLM en ander groot wild.

Is het dan echt zo kostbaar om de zorg uit het moeras te trekken, zoals de bekende Haagse kudde dystopische zorgeconomen ons altijd wil doen geloven? Natuurlijk niet. Als al het zorgpersoneel in plaats van 35% nog maar 15% van de werktijd bezig zou zijn met administratie en het bureaucratiegezwel van 20% zou vakkundig chirurgisch worden uitgesneden, dan is er plotseling 1 volle werkdag (0,2 fte) meer collega, en/of een structurele loonsverhoging, en/of tijd voor na- en bijscholing en perspectief op groei. Kortom, dan wordt het vak weer hip, swingend en aantrekkelijk voor jonge collega’s en eindigt de uittocht. Vergis u niet, 20% minder werktijd besteed aan bureaucratie op een zorgbegroting van 80 miljard euro waarvan 60% personeelskosten, levert minimaal € 9 miljard op die aan echte zorgverlening kan worden besteed.

Dat wordt de hamvraag de komende verkiezingen in maart. Willen wij een Tweede Kamer waarin kadaverdiscipline heerst? Of willen wij een cultuurverandering, een situatie waarin kamerleden zich realiseren dat zij ook het ‘zorgvolk’ vertegenwoordigen?

Mocht u nu, na het lezen van bovenstaande denken; zo’n kleine nieuwe partij, wat heb je daar nu an? Het moge duidelijk zijn; volgend jaar dienen we gewoon weer een motie in en een paar stemmen kan een wereld van verschil maken. Voor de zorg, voor ons allemaal!